آیا دونالد ترامپ می‌تواند در جنگ با ایران پیروز شود اگر نتواند توضیح دهد چرا آن را آغاز کرده است؟

ایالات متحده - خبرگزاری اخباری

جنگ مبهم: آیا آمریکا استراتژی پیروزی بر ایران را دارد؟

در دو روز و نیم از زمانی که دونالد ترامپ جنگی جدید را در خاورمیانه آغاز کرد، رئیس‌جمهور و دولتش مجموعه‌ای شگفت‌انگیز از توجیهات، اغلب متناقض، برای حمله نظامی آمریکا به ایران ارائه کرده‌اند. این دلایل شامل تغییر مستقیم رژیم، ارائه کمک به مردم ستمدیده جمهوری اسلامی، محروم کردن ایران از "توانایی گسترش قدرت فراتر از مرزهایش"، توقف حملات تروریستی آینده با حمایت ایران و در عین حال انتقام حملات گذشته است. همچنین اقدامات پیشگیرانه علیه تهدید قریب‌الوقوع ایران به نیروهای آمریکایی، گام‌های پیشگیرانه برای جلوگیری از توسعه موشک‌های بالستیک توسط ایران که قادر به رسیدن به خاک اصلی آمریکا هستند، و اقدامات پیشگیرانه برای توقف برنامه هسته‌ای ایران که رئیس‌جمهور ترامپ هفته گذشته آن را "نابود شده" اعلام کرده بود، ذکر شده است. بسیاری از این توضیحات به نظر می‌رسد بر اساس مفروضات نادرست بنا شده‌اند و برخی نیز ظاهراً رها شده‌اند.

این ناسازگاری گیج‌کننده شاید فوری‌ترین سوال را در رابطه با دراماتیک‌ترین اقدام نظامی که ایالات متحده از زمان تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ انجام داده است، مطرح می‌کند: آیا آمریکا می‌تواند در جنگی به انتخاب خود پیروز شود، در حالی که نمی‌تواند توضیح دهد چرا تصمیم به جنگ گرفته است، یا پیروزی دقیقاً به چه معناست؟ عدم قطعیت در مورد اهداف جنگ، خطر تضعیف هرگونه موفقیت بالقوه و وضوح استراتژیک را دارد.

خود رئیس‌جمهور ترامپ معمار اصلی بخش بزرگی از این سردرگمی بوده است. در یک ویدیوی هشت دقیقه‌ای که اندکی پس از آغاز حملات منتشر شد، رئیس‌جمهور به طور مبهم به "تهدیدات قریب‌الوقوع" اشاره کرد و در عین حال فهرستی طولانی از شکایات ده‌ها ساله در مورد کمپین تروریستی طولانی و مرگبار ایران علیه آمریکا و متحدانش را برشمرد. درخواست او برای تغییر رژیم صریح بود، اگرچه سطح حمایت آمریکا برای دستیابی به آن به طور قابل توجهی مبهم باقی ماند. او به ایرانیان خطاب کرد و گفت: "ساعت آزادی شما فرا رسیده است" و "اکنون شما رئیس‌جمهوری دارید که آنچه را که می‌خواهید به شما می‌دهد" و آنها را ترغیب کرد که به سرنگونی "این دیکتاتوری بسیار بد و رادیکال" کمک کنند.

با این حال، در چندین مصاحبه تلفنی سریع که در طول آخر هفته با رسانه‌های مختلف انجام شد، رئیس‌جمهور ترامپ چشم‌انداز متفاوتی از پیروزی ارائه داد. او به نیویورک تایمز پیشنهاد داد که "سناریوی ایده‌آل" تکرار مداخله اخیر او در ونزوئلا خواهد بود، جایی که پس از تلاش برای برکناری نیکولاس مادورو، آمریکا حمایت دیرینه خود از اپوزیسیون دموکراتیک را رها کرد و در عوض معاون مادورو را برای اداره کشور تأیید کرد. در مورد چشم‌انداز انتخاب حاکم خود توسط ایرانیان، رئیس‌جمهور منتخب دموکراتیک آمریکا به نظر می‌رسد این احتمال را رد کرده است و تقریباً اعلام کرده است که او به تنهایی تصمیم خواهد گرفت چه کسی کشور را اداره خواهد کرد.

صبح دوشنبه، رهبری پنتاگون اولین کنفرانس مطبوعاتی خود را از زمان آغاز حملات برگزار کرد. پیت هگست، وزیر دفاع، در پاسخ به نگرانی‌های فزاینده در مورد اهداف آمریکا، اظهار داشت که هدف "عملیات خشم حماسی" "نابودی" نیروی دریایی ایران، موشک‌هایش و جاه‌طلبی‌های هسته‌ای آن است. او اصرار داشت: "این یک جنگ تغییر رژیم نیست"، اما به طور متناقضی اضافه کرد: "اما رژیم تغییر کرده است". این بیانیه، مانند بسیاری از آنچه که در چند روز گذشته از دولت ترامپ شنیده شده است، هم گیج‌کننده و هم گمراه‌کننده بود – گفته می‌شود که آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر عالی ایران، در موج اول حملات کشته شده است، اما دولت سرکوبگر او، حداقل در حال حاضر، در قدرت باقی مانده است. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، با اعلام ساعاتی بعد که تمرکز عملیات "نابودی توانایی‌های موشک‌های بالستیک آنها" است و تغییر رژیم را از "هدف" به "امید" تنزل داده است، وضعیت را به سختی روشن کرد.

هنگامی که رئیس‌جمهور روز دوشنبه در کاخ سفید اولین اظهارات عمومی خود را در مورد کمپین نظامی بیان کرد، او هیچ کلمه‌ای در مورد تغییر رژیم، چه آرمانی و چه غیر آن، نگفت. او همچنین به معترضان شجاعی که اخیراً آنها را به قیام علیه رهبرانشان تشویق کرده بود، ادای احترام نکرد. مهمتر از همه، او پیامدهای قابل پیش‌بینی جنگ را مورد بحث قرار نداد – از افزایش قیمت نفت گرفته تا احتمالا انتقام تروریستی در آمریکا. او همچنین از اسرائیل، متحد آمریکا در جنگ، یا گسترش سریع درگیری، نامی نبرد – ایران قبلاً حملات تلافی‌جویانه به بحرین، اردن، کویت، عراق، اسرائیل، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی آغاز کرده است، که این جنگ را به گسترده‌ترین جنگ در خاورمیانه در دهه‌های اخیر تبدیل کرده است.

از چند جمله لاف‌زنانه ترامپ، نمی‌توان از این گسترش منطقه‌ای چشمگیر مطلع شد. او هیچ مدرکی فراتر از ادعاهای صرف مبنی بر اینکه ایران "تهدیدی غیرقابل تحمل" برای منطقه و مردم آمریکا است، ارائه نکرد. او همچنین توضیح نداد که چرا این جنگ را بدون مجوز کنگره یا تلاش قوی‌تر برای جلب رضایت عمومی، که طبق نظرسنجی‌های پس از حملات، از اقدامات ترامپ حمایت نمی‌کنند، آغاز کرده است. شاید قابل توجه‌ترین نکته این است که او به عنوان یک سیاستمدار که سال‌ها به پیروان خود "جنگ‌های جدیدی نه" و پایان دادن به حماقت دخالت نظامی بی‌پایان آمریکا در باتلاق خاورمیانه را وعده داده بود، حتی زحمت نداد که به چرخش حماسی خود از "متنفر جنگ" به "جنگ‌افروز" بپردازد.

با این حال، او قول داد که بر شکست ایران تا هر زمان که لازم باشد، تمرکز شدیدی داشته باشد، حتی اگر "بسیار طولانی‌تر" از چهار تا پنج هفته‌ای که در ابتدا تخمین زده بود، ادامه یابد. "من خسته نمی‌شوم"، او اصرار کرد، "هیچ چیز خسته کننده‌ای در این مورد وجود ندارد". با این حال، تنها چهل و شش ثانیه بعد، او شروع به صحبت در مورد سالن رقص "بسیار، بسیار زیبا" جدید کاخ سفید که در حال ساخت آن است، کرد، که او معتقد است "زیباترین سالن رقص در سراسر جهان" خواهد بود. این چرخش ناگهانی از مسائل جنگ و امنیت بین‌المللی به جزئیات پروژه‌های معماری شخصی، کمبود قابل توجهی از ظرافت سیاسی را نشان می‌دهد، پدیده‌ای که به ندرت در سخنرانی‌های ریاست جمهوری دیده می‌شود.

در نهایت، کارشناسان اشاره می‌کنند که در این "جنون" آشکار، یک روش وجود دارد. رابرت ستلوف، مدیر موسسه سیاست خاور نزدیک واشنگتن، خاطرنشان کرد که ترامپ با ارائه "منوی چینی اهداف ممکن"، احتمال ادعای پیروزی را صرف نظر از آنچه اتفاق می‌افتد، باز می‌گذارد. ستلوف اظهار داشت: "در نهایت، این همان چیزی خواهد بود که ترامپ در گذشته‌نگری آن را هدف می‌نامد." این رویکرد سوالات عمیقی را در مورد نیت استراتژیک و خود تعریف موفقیت در جنگ مدرن مطرح می‌کند، به خصوص زمانی که توسط رهبری بیان می‌شود که به نظر می‌رسد توجیهات او با بادهای سیاسی تغییر می‌کند.

خبرگزاری اخباری