بحران آب در غرب آمریکا: دامداری چگونه رودخانه کلرادو را تخلیه می‌کند

ایالات متحده - خبرگزاری اخباری

بحران آب در غرب آمریکا: دامداری چگونه رودخانه کلرادو را تخلیه می‌کند

رودخانه کلرادو یک شریان حیاتی برای بیش از 30 میلیون نفر در غرب ایالات متحده است و بخش قابل توجهی از جمعیت را با آب آشامیدنی و آب مصرفی روزانه تأمین می‌کند. با این حال، این منبع گرانبها به دلیل دهه‌ها خشکسالی مداوم و افزایش دما با تهدید وجودی روبرو است که منجر به کاهش بی‌سابقه سطح آب شده است. این شرایط سخت نه تنها بر محیط زیست طبیعی تأثیر می‌گذارد، بلکه باعث شعله‌ور شدن اختلافات پیچیده سیاسی و اقتصادی بین ایالت‌ها و ملت‌های قبیله‌ای که به این رودخانه وابسته هستند، می‌شود.

این تنش‌ها به ویژه در میان هفت ایالتی که پیمان رودخانه کلرادو (Colorado River Compact) را تشکیل می‌دهند - کالیفرنیا، آریزونا، کلرادو، یوتا، نوادا، نیومکزیکو و وایومینگ - مشهود است. علاوه بر این، بخش کوچکی از مکزیک و بیش از 20 ملت قبیله‌ای به 1.9 تریلیون گالن آبی که سالانه از رودخانه استخراج می‌شود، وابسته هستند. این ذینفعان نتوانستند تا مهلت روز ولنتاین در مورد تخصیص آب برای دو دهه آینده به توافق برسند، زیرا قوانین فعلی در پاییز منقضی می‌شوند. این بن‌بست، دخالت دولت فدرال را تهدید می‌کند که ممکن است راه‌حل‌هایی را تحمیل کند که ممکن است همه طرف‌ها را راضی نکند.

در تلاشی برای مقابله با این بحران، وزارت کشور ایالات متحده سال گذشته پنج گزینه بالقوه برای آینده رودخانه منتشر کرد، که از کاهش داوطلبانه و اجباری مصرف آب تا سناریوی وخیم "عدم اقدام" را شامل می‌شود. در سطح محلی، بسیاری از جوامع در غرب اقدامات خلاقانه ای برای حفظ آب اتخاذ کرده‌اند، مانند برنامه‌های بازیافت آب، حذف چمن‌های حیاط، و افزایش تعرفه‌های آب برای استفاده بیش از حد. با این حال، راه‌حل‌های اساسی‌تر ممکن است فراتر از این اقدامات ظاهری باشند.

یکی از دلایل اصلی و غالباً نادیده گرفته شده بحران فزاینده آب در بخش کشاورزی نهفته است. مطالعه‌ای که در سال 2024 در مجله Nature Communications Earth & Environment منتشر شد، نشان می‌دهد که کشاورزی حدود 75 درصد از مصرف سالانه آب رودخانه کلرادو را به خود اختصاص می‌دهد. با این حال، همه مصارف کشاورزی به طور یکسان آب‌بر نیستند. در حالی که بخش کوچکی از آب رودخانه برای کشت میوه‌ها و سبزیجات استفاده می‌شود، تقریباً نیمی از این سهم قابل توجه به کشت یونجه و سایر انواع علوفه اختصاص یافته است که عمدتاً برای تغذیه گاوهای گوشتی و شیری استفاده می‌شود. علاوه بر این، بخش قابل توجهی از سایر محصولات کشاورزی که با آب رودخانه کلرادو کشت می‌شوند، مانند ذرت، گندم و پنبه، احتمالاً به عنوان خوراک دام نیز استفاده می‌شوند.

در مجموع، علوفه دام حداقل 47 درصد از کل آبی را که از رودخانه کلرادو برداشت می‌شود، تشکیل می‌دهد. این تخصیص عظیم منابع محدود به یک صنعت واحد، که اغلب ارزش اقتصادی منطقه‌ای نسبتاً کمی دارد، سوالات جدی در مورد کارایی منابع ایجاد می‌کند. به عنوان مثال، در یوتا، حدود 70 درصد از آب ایالت برای کشت یونجه استفاده می‌شود، در حالی که این بخش تنها 0.2 درصد از تولید ناخالص داخلی ایالت را تشکیل می‌دهد. این اختلاف بین مصرف بالا و بازده اقتصادی پایین، عدم تعادل در تخصیص آب را برجسته می‌کند.

علاوه بر این، میلیون‌ها راس دام در غرب آمریکا از طریق انتشار متان به طور قابل توجهی به تغییرات آب و هوایی کمک می‌کنند، که به نوبه خود کمبود آب را تشدید می‌کند. در حالی که مصرف‌کنندگان و سیاست‌گذاران همچنان بر تلاش‌های فردی برای حفظ آب، مانند دوش‌های کوتاه‌تر یا حذف چمن‌ها تمرکز می‌کنند، منبع اصلی بحران - تخصیص عظیم آب برای تولید گوشت و لبنیات - تا حد زیادی در گفتمان عمومی بدون رسیدگی باقی مانده است.

وضعیت با دکترین "تخصیص اولیه" (prior appropriation) که حقوق آب در غرب آمریکا را تنظیم می‌کند، پیچیده‌تر می‌شود. طبق این سیستم، اولین نهادی که از آب استفاده می‌کند، مادامی که استفاده ادامه یابد، حقوق آن را به طور نامحدود تضمین می‌کند. کشاورزان کالیفرنیایی در قرن نوزدهم این حقوق را به دست آوردند و به آنها اولویت قانونی نسبت به دارندگان حقوق آب جوان‌تر داد. این سیستم، که توسط یک کارشناس "احمقانه" اما عمیقاً ریشه‌دار توصیف شده است، تغییر وضعیت موجود را بسیار دشوار می‌کند.

پرداختن به بحران آب در غرب آمریکا نیازمند یک رویکرد جامع است که فراتر از صرفه‌جویی فردی باشد. بحث‌های عمومی و سیاستی باید نقش صنعت دامداری را در مصرف آب به طور انتقادی ارزیابی کرده و مدل‌های کشاورزی پایدارتر را بررسی کنند. با مذاکره ایالت‌ها بر سر کاهش مصرف آب، نادیده گرفتن تأثیر عمیق تولید گوشت و لبنیات بر منابع آبی کمیاب، مانع دستیابی به راه‌حل‌های بلندمدت خواهد شد. آینده رودخانه کلرادو، و در نتیجه میلیون‌ها نفری که به آن وابسته‌اند، به تمایل سیاست‌گذاران و مصرف‌کنندگان برای روبرو شدن با "گاو در اتاق" و به چالش کشیدن وضعیت موجود بستگی دارد.

خبرگزاری اخباری