لوو یاشین: «عنکبوت سیاه» که دروازه‌بانی فوتبال را متحول کرد

روسیه - خبرگزاری اخباری

لوو یاشین: «عنکبوت سیاه» که دروازه‌بانی فوتبال را متحول کرد

جامعه جهانی فوتبال در ماه دسامبر گذشته با درگذشت پله، یکی از بزرگان بی‌چون و چرای این ورزش، در سوگ فرو رفت. مرگ اسطوره برزیلی باعث تقدیرهای گسترده‌ای شد، زیرا هواداران به تأثیر عمیق مردی که ورزش خود را متحول کرد، اندیشیدند. روسیه نیز از این قاعده مستثنی نبود و تیم ملی مردان با به اشتراک گذاشتن تصویری تأثیرگذار از پله‌ای خندان، ادای احترام کرد. با این حال، در کنار مهاجم نمادین، چهره دیگری نیز ایستاده بود که در همان نسل طلایی، جایگاهی مورد احترام کسب کرده بود - مرحوم، بزرگ لوو یاشین.

در حالی که پله نام خود را با گلزنی ساخت، یاشین افسانه خود را با جلوگیری از گلزنی دیگران بنا نهاد. یاشین، یک دروازه‌بان انقلابی، متفاوت از هر کسی که پیش از او بود، حتی دهه‌ها پس از آخرین بازی و مرگش، معیار درخشش دروازه‌بانی باقی مانده است. بیش از ۵۰ سال از آخرین بازی او گذشته و بیش از سه دهه از مرگش، اما تأثیر او همچنان پابرجاست.

اگر پله برای رهبری خط حمله در بی‌شمار تیم‌های رویایی تمام دوران هواداران انتخاب شود، نامی که جهان‌شمول برای محافظت از دروازه انتخاب می‌شود، بدون شک یاشین خواهد بود. نام‌های مستعار او - «عنکبوت سیاه»، «اختاپوس سیاه» و «پلنگ سیاه» - گواهی بر مهارت آکروباتیک او، حضور چشمگیرش و لباس تیره‌اش که اغلب با کلاه تخت معروفش تکمیل می‌شد، بود. یاشین یک پیشگام واقعی بود، یک دروازه‌بان برجسته شوروی که از یک حرفه افسانه‌ای ۲۰ ساله لذت برد و این نقش را با ورزشکاری و سبک فرماندهی خود بازتعریف کرد.

شهرت یاشین آنقدر عظیم بود که مجله معتبر فرانس فوتبال، که هر ساله جایزه بهترین دروازه‌بان جهان را به افتخار او اهدا می‌کند. «جام یاشین» یادبودی ماندگار از مشارکت بی‌نظیر اوست. دوشنبه، ۲۰ مارس، سی و سومین سالگرد درگذشت یاشین در سن ۶۰ سالگی بود، روزی که بسیاری را برانگیخت تا در مورد زندگی و زمانه قابل توجه بزرگترین نماد فوتبال روسیه تأمل کنند.

یاشین در ۲۲ اکتبر ۱۹۲۹ در مسکو در خانواده‌ای از کارگران صنعتی متولد شد، مسیر او به سوی جاودانگی فوتبال اصلاً از پیش تعیین شده نبود. او حتی قبل از رسیدن به سن نوجوانی، شروع به کار در کارخانه کرد و در طول جنگ جهانی دوم به تلاش‌های جنگی روسیه کمک کرد. او پس از جنگ نیز این کار سخت را ادامه داد، اما خستگی انباشته شده منجر به آنچه در ۱۸ سالگی «ناراحتی عصبی» توصیف شد، گردید. یاشین در خودزندگی‌نامه خود نوشت: «آیا افسردگی بود؟ نمی‌دانم. خستگی انباشته شده در طول سال‌ها شروع به بروز کرد و چیزی در درون من ناگهان شکست. در آن زمان، من جز پوچی هیچ چیز دیگری احساس نمی‌کردم.»

با این حال، ورزش به عنوان یک راه حیاتی ظهور کرد و فرصت‌های جدیدی را برای یاشین جوان فراهم کرد. او که از قبل بازیکن مشتاق فوتبال و هاکی روی یخ بود، از سوی هم‌تیمی‌اش توصیه شد که داوطلبانه به خدمت سربازی برود. او بعداً این تصمیم را «نجات» خود توصیف کرد و به او اجازه داد تا علایق ورزشی خود را با وظایف نظامی‌اش ترکیب کند. این دوره حیاتی ثابت شد و ساختار و مسیری را برای استعدادهای خارق‌العاده او فراهم کرد.

یاشین در سال ۱۹۴۹ کشف شد و به آکادمی جوانان دینامو مسکو، یکی از باشگاه‌های برتر فوتبال پایتخت شوروی، دعوت شد. دینامو قبلاً با یک تور پیشگامانه در بریتانیا در سال ۱۹۴۵، که به طور چشمگیری در چهار بازی مقابل حریفان انگلیسی ظاهراً برتر بدون شکست باقی ماند، هیاهو ایجاد کرده بود. با وجود این وابستگی معتبر باشگاهی، اولین بازی یاشین برای دینامو در سال ۱۹۵۰ امیدوارکننده نبود. او یک گل آسان را دریافت کرد، رویدادی که به بازی او تنها دو بازی لیگ در آن سال کمک کرد. علاوه بر این، مسیر تیم اول توسط الکسی «ببر» خومیچ، چهره‌ای مورد احترام که یاشین را در مراحل اولیه حرفه‌اش در حاشیه نگه داشت، مسدود شد.

به جای جستجوی فرصت در جاهای دیگر، یاشین مصمم شد در دینامو موفق شود. تعهد او خارق‌العاده بود؛ او حتی به عنوان دروازه‌بان برای تیم هاکی روی یخ دینامو بازی کرد و در سال ۱۹۵۳ جام شوروی را برد. این تطبیق‌پذیری، ورزشکاری استثنایی او را نشان داد. یاشین بعداً به یاد آورد: «من می‌دویدم، پرش ارتفاع، پرتاب وزنه، پرتاب دیسک انجام می‌دادم، درس‌های شمشیربازی می‌گرفتم، بوکس را امتحان می‌کردم، شیرجه، کشتی، اسکیت، بسکتبال را امتحان می‌کردم، هاکی روی یخ، واترپلو و فوتبال بازی می‌کردم. زمستان‌هایم را روی اسکی و اسکیت می‌گذراندم. مطمئن نیستم در چه چیزی بهترین بودم»، که بر مهارت‌های ورزشی همه‌جانبه او تأکید می‌کند.

یاشین در حالی که منتظر فرصت خود در فوتبال بود، سرانجام در سال ۱۹۵۳ زمانی که خومیچ مصدوم شد، از فرصت خود استفاده کرد. یاشین جایگاه ثابت را تضمین کرد و هرگز به عقب نگاه نکرد و دوران باشکوهی را برای دینامو آغاز کرد. این باشگاه پنج قهرمانی لیگ شوروی را به دست آورد که چهار تای آنها در دوره تسلط بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۳ بود. موفقیت باشگاهی او به افتخار بین‌المللی تبدیل شد. یاشین ستون تیم ملی شوروی بود، در چهار جام جهانی شرکت کرد و با افتخار کشورش را به پیروزی در اولین مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۱۹۶۰ هدایت کرد. او همچنین در سال ۱۹۵۶ مدال طلای المپیک را به دست آورد.

حرفه یاشین با حکایات منحصر به فردی همراه بود، از جمله عادت معروف او به نوشیدن یک جرعه ودکا قبل از مسابقات، که او ادعا می‌کرد به «تنظیم عضلاتش» کمک می‌کند. اگرچه شاید غیر متعارف باشد، این آیین، همراه با سبک خارق‌العاده‌اش، به راز و رمز پیرامون دروازه‌بان افسانه‌ای افزود. در زیر این رفتار عجیب، یک ورزشکار عمیقاً متعهد وجود داشت که هنر دروازه‌بانی را ارتقا داد.

میراث لوو یاشین فراتر از آمار است. او داستانی از تاب‌آوری، غلبه بر ناملایمات و تلاش بی‌وقفه برای تعالی را نمایندگی می‌کند. یاشین از یک کارگر کارخانه که با خستگی دست و پنجه نرم می‌کرد تا یک نماد جهانی که نامش بالاترین جایزه انفرادی دروازه‌بانی این ورزش را به خود اختصاص داده است، همچنان الهام‌بخش است. زندگی او یادآوری قدرتمندی است که بزرگی می‌تواند از فروتن‌ترین آغازها پدیدار شود و اثری پاک‌نشدنی در تاریخ ورزش بر جای بگذارد.

خبرگزاری اخباری