Silah Haklarının Değişen Kumları: İkinci Değişiklik'i Yeniden Değerlendirme Çağrısı

Amerika Birleşik Devletleri - Ekhbary Haber Ajansı

Silah Haklarının Değişen Kumları: İkinci Değişiklik'i Yeniden Değerlendirme Çağrısı

Silah hakları etrafındaki ulusal tartışma genellikle yerleşik partizan pozisyonlara dönüşür, nüans veya iç gözlem için çok az yer bırakır. Ancak, özellikle beklenmedik çevrelerden gelen giderek artan sayıda ses, bu köklü inançların yeniden değerlendirilmesi çağrısında bulunuyor. The Atlantic'te yazar ve karşılaştırmalı edebiyat alanında doktora derecesine sahip bir akademisyen olan Tyler Austin Harper, bu eğilimin somut örneğidir. Sol kanatta sağlam bir şekilde konumlanmış olmasına rağmen, Harper kendi siyasi kampını eleştirel bir şekilde inceleme isteğiyle dikkat çekmiş, genellikle geleneksel olarak muhafazakar düşünceyle ilişkilendirilen argümanları benimsemiştir.

Harper'ın son çalışmaları, özellikle Minneapolis'teki Alex Pretti olayını "İkinci Değişiklik için bir uyanış çağrısı" olarak çerçeveleyen yazısı, önemli tartışmaları ateşledi. Yasal olarak silah taşıyan bir Amerikan vatandaşı olan Pretti, bir kadına yardım etmeye çalışmasıyla başlayan bir karşılaşmanın ardından bir ICE ajanı tarafından trajik bir şekilde vurularak öldürüldü. Harper'ın bu olay hakkındaki analizi, liberalleri, özellikle de Amerika Birleşik Devletleri'nde artan otoriterlik uyarılarına gerçekten inanıyorlarsa, silah haklarını ciddiye almaya zorluyor.

Olayın kendisi, Harper'ın anlattığı gibi, ICE ajanlarının Maine ve Minnesota gibi eyaletlerdeki artan ve görünüşte disiplinsiz operasyonlarına ilişkin kendi endişeleriyle başlamıştı. Ajanların sadece görünümlerine dayanarak insanları durdurduğunu, pasaportsuz Kızılderilileri gözaltına aldığını ve kaotik ve amatörce görünen taktikler uyguladığını gözlemledi, bu da yerel silah yasalarını anlama konusundaki endişeleri artırdı. Pretti'nin silahsızlandırıldığı, biber gazı sıkıldığı, yere fırlatıldığı ve ardından hareketsiz vücuduna ek mermiler de dahil olmak üzere birçok kez vurulduğu ölümü, Harper'ın böyle bir karşılaşmanın kaçınılmaz olduğu korkularını pekiştirdi. Ateş etmenin uzun süreli doğasının, beş saniyede on el ateş edilmesinin, "saniyelik panik" açıklamalarını çürüttüğünü ve bunun yerine daha derin bir sistemik soruna işaret ettiğini vurguluyor.

Artan kişisel tehditler nedeniyle yakın zamanda gizli taşıma yapmaya başlayan ömür boyu silah sahibi olan Harper, ana akım liberal söylemde genellikle eksik olan bir bakış açısı sunuyor. İkinci Değişikliğin temel amacının öncelikle avcılık veya ev savunması olmadığını, bunun yerine vatandaşlara hükümetin tiranlığına ve aşırı yetki kullanımına direnmek için kritik bir kapasite sağlamak olduğunu savunuyor. NRA gibi gruplar tarafından sıkça savunulan bu yorum, sol için derin bir zorluk teşkil ediyor: Bir yandan otoriter eğilimler hakkında uyarıda bulunurken, diğer yandan kendi kontrolleri altındaki eyaletlerde sivillerin silahsızlandırılmasını nasıl savunabilirler? Harper, bu algılanan tutarsızlığın solun ahlaki ve mantıksal duruşunu zayıflattığını öne sürüyor.

Dahası, Harper siyasi manzaradaki çarpıcı bir ikiyüzlülüğe işaret ediyor. Mevcut yönetimin ve bazı siyasi etkileyicilerin, aksi takdirde "silah yanlısı" olarak görülebilecekken, ateşli silahlar "yanlış" ellerde olduğunda retorik ve politikada ani bir değişim sergilediklerini belirtiyor. Standart bir tabancayı "askeri tarzda bir silah" olarak tanımlamak veya ek şarjörleri "terörist niyet" kanıtı olarak görmek, Harper'ın karikatürize ve tutarsız bir yaklaşım olarak gördüğü örneklerdir. Ruby Ridge veya Waco gibi olayları hükümetin aşırı yetki kullanımının teyidi olarak gören silah kültüründeki uzun süredir devam eden anti-federalist eğilimi vurguluyor ve birçok ilkeli muhafazakar silah sahibinin siyasi anlaşmazlıklara rağmen Pretti'nin taşıma hakkını kabul ettiğini öne sürüyor.

Silah mülkiyetinin "sağcı kodlaması", Harper'ın açıkladığı gibi, İkinci Değişikliğin kendisine özgü değil, gelişen demografik ve kültürel değişimlerin bir sonucudur. Demokrat Parti'nin tabanı giderek daha kentsel, profesyonel sınıf ve yüksek eğitimli hale gelirken, silah mülkiyeti kırsal ve işçi sınıfı topluluklarında daha yaygın olmaya devam ediyor. Bu farklılık, kültürel bir yabancılaşma duygusunu beslemiş, silah politikasını daha geniş toplumsal bölünmeler için bir vekalet savaşına dönüştürmüştür. Ancak, son olaylar, özellikle federal ajanların algılanan kanunsuzluğu, sol kesimdeki bazı kişiler arasında yeniden bir değerlendirmeye yol açabilir. Harper, daha önce ateşli silahlara ilgisiz olan arkadaşlarının, yeni bir kırılganlık duygusu ve soyut argümanların korkutucu derecede somut hale gelebileceği anlayışıyla, şimdi silah mülkiyeti hakkında bilgi edinme arzusu ifade ettiklerini bildiriyor.

Artan siyasi kutuplaşma ve demokratik erozyon endişelerinin damgasını vurduğu bir dönemde, Harper'ın müdahalesi, iç gözlem için kritik bir çağrı görevi görüyor. Siyasi yelpazenin her iki tarafını da refleksif partizanlığın ötesine geçmeye ve silah taşıma hakkı da dahil olmak üzere sivil özgürlüklerin temel ilkelerini daha bütünsel ve tutarlı bir şekilde ele almaya zorluyor. Argümanı, otoriterliğe direnme konusundaki gerçek bir taahhüdün, İkinci Değişikliğe karşı daha nüanslı ve daha az ideolojik bir yaklaşım gerektirebileceğini, devlet gücüne karşı bir siper olarak tarihi ve potansiyel çağdaş rolünü kabul eden bir yaklaşım olduğunu öne sürüyor.

Ekhbary Haber Ajansı