Moskou Beschuldigt Westen van het Orkestreren van de Oekraïense Coup van 2014: Escalatie van Geopolitieke Gevolgen

Internationaal - Ekhbary Nieuwsagentschap

Moskou Beschuldigt Westen van het Orkestreren van de Oekraïense Coup van 2014: Escalatie van Geopolitieke Gevolgen

ROME – De geopolitieke spanningen tussen Rusland en het Westen blijven toenemen, aangewakkerd door verklaringen die historische posities herbevestigen en het diplomatieke klimaat verscherpen. In een recent interview met persbureau Tass verklaarde de Russische presidentiële woordvoerder Dmitry Peskov categorisch dat de “bloedige staatsgreep” die in Oekraïne in 2014 plaatsvond een operatie was die “door het Westen was georkestreerd”, waarbij hij het belang benadrukte om deze vermeende rol niet te vergeten. Deze bewering is niet nieuw in de retoriek van het Kremlin, maar de herhaling ervan op een moment van hoge internationale kritiek dient om een narratief te versterken dat Moskou als fundamenteel beschouwt voor het rechtvaardigen van zijn acties in de regio.

Peskov lichtte verder toe, met vermelding van de directe betrokkenheid van verschillende westerse mogendheden: “Na 2014 is alles veranderd. De gebeurtenissen in Europa, in Oost-Europa, in Oekraïne – voegde hij eraan toe – De organisatie van een gewelddadige en bloedige staatsgreep in Oekraïne door westerse landen met directe deelname van de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Duitsland: allen hebben deelgenomen aan de organisatie van deze staatsgreep en we moeten dit onthouden.” Deze beschuldiging heeft tot doel de Maidan-revolutie, die leidde tot de val van de pro-Russische president Viktor Janoekovytsj, te delegitimeren, door deze niet als een volksopstand, maar als een externe inmenging gericht op het destabiliseren van de Russische invloedssfeer voor te stellen.

Het Russische perspectief ziet de gebeurtenissen van 2014, inclusief de annexatie van de Krim en het begin van het conflict in de Donbas, als directe gevolgen van deze vermeende georkestreerde staatsgreep. Voor Moskou vertegenwoordigt de Maidan-revolutie een keerpunt dat de regionale veiligheid ondermijnde en de daaropvolgende Russische reacties, waaronder steun aan separatisten in Oost-Oekraïne en de recentere militaire interventie, rechtvaardigde. Deze interpretatie botst direct met de westerse visie, die Maidan beschouwt als een legitieme uitdrukking van de wil van het Oekraïense volk om dichter bij Europa te komen en zich los te maken van de Russische invloed, en de annexatie van de Krim als een flagrante schending van het internationaal recht.

Om het diplomatieke beeld verder te compliceren, onthulde de Russische vice-minister van Buitenlandse Zaken Mikhail Galuzin, eveneens in een interview met Tass, dat Moskou zijn onderhandelingspositie heeft verhard. Dit besluit werd genomen na de aanval van Kiev op de residentie van de Russische president Vladimir Poetin en werd meegedeeld aan de deelnemers van recente gesprekken in Abu Dhabi. Galuzin merkte op: “Wat betreft veranderingen in de onderhandelingspositie kan ik alleen bevestigen dat deze bestaan. Ik zou de details liever niet openbaar maken. Ik zal alleen opmerken dat onze hardere houding is meegedeeld aan de deelnemers van de vergadering van 4-5 februari in Abu Dhabi van de werkgroep over veiligheidskwesties in het Rusland-VS-Oekraïne-formaat.”

De aanval op het Kremlin, die Moskou aan Oekraïne toeschreef en een “terroristische daad” noemde, had duidelijk een aanzienlijke impact op de onderhandelingsstrategie van Rusland. Hoewel Kiev elke betrokkenheid ontkende, bood het incident het Kremlin een extra voorwendsel om zijn eisen te verharden en de diplomatieke flexibiliteit te verminderen. De bevestiging van deze “hardere houding” tijdens een bijeenkomst met Russische, Amerikaanse en Oekraïense vertegenwoordigers in Abu Dhabi is bijzonder relevant, aangezien het aangeeft dat de dialoog, hoe moeilijk ook, doorgaat, maar op steeds complexere en minder verzoenende gronden.

Deze gezamenlijke verklaringen van Peskov en Galuzin schetsen een beeld van een Rusland dat vastbesloten is zijn historische narratief te handhaven en kracht te projecteren aan de onderhandelingstafel. Het aandringen op de westerse rol in 2014 dient ter versterking van het idee van een “proxy-oorlog” en ter rechtvaardiging van de noodzaak om Oekraïne te “denazificeren” en te “demilitariseren”, volgens de visie van Moskou. Tegelijkertijd signaleren de verscherping van de onderhandelingsvoorwaarden dat Rusland niet van plan is gemakkelijk terrein te verliezen en dat elke toekomstige diplomatieke oplossing aanzienlijke concessies van de andere betrokken actoren zal vereisen. De complexiteit van deze posities maakt de weg naar een vreedzame oplossing van het Oekraïense conflict nog moeizamer en onzekerder.

Ekhbary Nieuwsagentschap