چشم انداز دیستوپیایی Fallout: واسازی اسطوره آزادی وسترن آمریکایی

ایران - خبرگزاری اخباری

چشم انداز دیستوپیایی Fallout: واسازی اسطوره آزادی وسترن آمریکایی

سریال تحسین شده آمازون پرایم ویدئو Fallout تنها یک فرانچایز بازی ویدیویی محبوب را اقتباس نکرده است؛ بلکه ژانر وسترن آمریکایی را با جسارت بازسازی کرده، انتظارات سنتی را در هم شکسته و روایات بنیادی این ژانر را از طریق لنزی خشن و پساآخرالزمانی به چالش کشیده است. این داستان موفقیت‌آمیز و انتقادی، که به دلیل ترکیب منحصر به فرد خود از وحشت دیستوپیایی، طنز پوچ و اجراهای قانع‌کننده، به ویژه توسط والتون گاگینز، مورد ستایش قرار گرفته است، به اعماق اصول اصلی وسترن می‌پردازد و ایده‌آل‌های دیرینه آزادی، عدالت و تمدن را در دنیایی که به طور برگشت‌ناپذیری توسط جنگ هسته‌ای زخمی شده است، زیر سؤال می‌برد.

در قلب رویکرد براندازانه Fallout، بازی متحول‌کننده والتون گاگینز قرار دارد که خود را با دقت برای نقش‌های دوگانه خود به عنوان ستاره سینمایی کاریزماتیک دهه 1950، کوپر هاوارد، و شخصیت دگرگون‌شده و بی‌رحم او، غول، آماده کرد. برای بیش از هفت ماه، گاگینز خود را در وسترن‌های کلاسیک غرق کرد، از حماسه‌های سینمایی جان فورد گرفته تا سه‌گانه نمادین دلار سرجیو لئونه و قسمت‌های Gunsmoke. این فقط تماشای معمولی نبود؛ بلکه غواصی عمیقی در روان ژانر بود. نیمی از این تحقیقات گسترده به درک کوپر هاوارد اختصاص داشت، با تصور او به عنوان هم‌عصر بازیگران افسانه‌ای کابوی مانند آلن لد. گاگینز این غرق شدن را اینگونه بیان کرد: «من به آنها به عنوان والتون نگاه نمی‌کردم. من واقعاً به آنها به عنوان کوپر هاوارد نگاه می‌کردم»، حتی شخصیت افسرده کوپر را برای ابراز تأسف از فرصت‌های از دست رفته در آن دوران طلایی خیالی وسترن‌ها پذیرفت. نیمه دیگر این آیین روزانه هدف شخصی‌تری داشت: حفظ سلامت عقل در میان خواسته‌های شدید بازی در نقش غول، شخصیتی که ساعت‌ها نیاز به استفاده از پروتز و فرو رفتن در یک ذهنیت عمیقاً بی‌رحمانه داشت. این دوگانگی در آماده‌سازی گاگینز رابطه پیچیده نمایش با الهام ژانری خود را منعکس می‌کند، که هم آن را در آغوش می‌گیرد و هم آن را واسازی می‌کند.

وسترن سنتی، سنگ بنای داستان‌سرایی آمریکایی، اغلب مرزها، قهرمانی فردی و جستجوی آزادی را در پس‌زمینه‌ای از طبیعت وحشی رام‌نشده رمانتیک می‌کند. با این حال، Fallout این سناریو را هوشمندانه تغییر می‌دهد. این سریال که بیش از دو قرن پس از یک فاجعه هسته‌ای که جامعه‌ای رترو-فوتوریستی دهه 1950 را به سرزمینی بایر و متروک تبدیل می‌کند، اتفاق می‌افتد، دنیایی را کاوش می‌کند که در آن بقایای تمدن تکه‌تکه و از نظر اخلاقی مبهم هستند. ساختار روایی نمایش، که شامل چندین قهرمان است، به لحن آن اجازه می‌دهد تا به شدت بین وحشت دیستوپیایی تیره، یادآور The Walking Dead، و لحظاتی از طنز تلخ و پوچ، شبیه به The Last Man on Earth، نوسان کند. این سیالیت ژانری صرفاً سبکی نیست؛ بلکه برای تأکید بر آشفتگی عمیق و نسبیت اخلاقی است که زندگی پس از پایان جهان را تعریف می‌کند، و اخلاق روشن وسترن سنتی را عجیب و ساده‌لوحانه جلوه می‌دهد.

فصل اول Fallout به طرز ماهرانه‌ای سه شخصیت اصلی خود را از طریق لنز فیلم کلاسیک سرجیو لئونه در سال 1966، خوب، بد، زشت، اما با یک پیچش انتقادی معرفی می‌کند. لوسی مک‌لین (با بازی الا پرنل)، زن جوانی آرمان‌گرا از یکی از پناه‌گاه‌های دست‌نخورده، به عنوان «خوب» آغاز می‌کند، که امید ساده‌لوحانه را تجسم می‌بخشد در حالی که در جستجوی پدرش از بیابان خطرناک عبور می‌کند. ماکسیموس (آرون موتن)، یتیمی که به دنبال تأیید در گروه برادری فولاد، شبیه به یک فرقه، است، در ابتدا جایگاه «زشت» را اشغال می‌کند، بین وفاداری‌های متضاد و ابهامات اخلاقی گرفتار شده است. و سپس غول وجود دارد، جایزه‌بگیر بدبین و خودخواه گاگینز، که بدون شک نماینده «بد» است. آنچه Fallout را واقعاً جذاب می‌کند این است که این کهن‌الگوها ثابت نیستند؛ آنها به طرز شگفت‌انگیزی انعطاف‌پذیر می‌شوند. همانطور که شخصیت‌ها و بینندگان به طور یکسان در معرض واقعیت‌های بی‌رحمانه بیابان قرار می‌گیرند، مرزها محو می‌شوند، و سطحی بودن چنین نامگذاری‌های اخلاقی ساده‌انگارانه را آشکار می‌سازند و ارزیابی مجددی را از آنچه خوب یا بد است، زمانی که بقا در اولویت است، تحمیل می‌کنند.

طراحی تولید نمایش بیشتر به واسازی موضوعی آن کمک می‌کند. در حالی که فصل اول عمدتاً در نیویورک فیلمبرداری شد، فصل دوم بخشی از تولید خود را به استودیوی تاریخی Melody Ranch در حومه لس آنجلس منتقل کرد، ملکی که زمانی متعلق به «کابوی آوازخوان» جین آتری بود و صحنه‌ای از یک شهر وسترن کهن‌الگو را به نمایش می‌گذاشت. با این حال، به جای صرفاً استفاده از این پس‌زمینه کلاسیک، تیم Fallout نمایه‌ای آینده‌نگر بر روی بخش عمده‌ای از آن ساخت و آن را به «نو وگاس» – یک شهر گناه پساآخرالزمانی – تبدیل کرد. این ترکیب از ویژگی‌های روستایی وسترن مزرعه با نشانه‌های نئون، وسایل استیم‌پانک و عناصر واضح دیستوپیایی، استعاره‌ای بصری قدرتمند خلق می‌کند. این یک پوشش تحت‌اللفظی از زوال آینده بر روی تصاویر رمانتیک شده گذشته است، که نمادی از چگونگی فاسد شدن، تحریف شدن و در نهایت بلعیده شدن اسطوره‌های غرب قدیم توسط واقعیتی جدید و سخت‌تر است. خود صحنه به یک شخصیت تبدیل می‌شود و درباره رویای آمریکایی شکسته شده و جستجوی پایدار، اما بی‌ثمر، برای یک مرز جدید سخن می‌گوید.

Fallout با به چالش کشیدن ذات وسترن، تنها سرگرم‌کننده نیست؛ بلکه تفسیری عمیق بر فروپاشی اجتماعی و تاب‌آوری، یا شاید حماقت، طبیعت بشر ارائه می‌دهد. این سریال نشان می‌دهد که ایده‌آل‌های آزادی و فردگرایی، که اغلب در وسترن‌ها ستایش می‌شوند، ساختارهایی شکننده هستند که تحت فشار شدید فرومی‌ریزند و حقیقتی پیچیده‌تر و اغلب بی‌رحمانه‌تر درباره بشریت را آشکار می‌سازند. با تزریق «عجیب و غریبی» به ژانری محبوب، Fallout ثابت می‌کند که وسترن هرگز نمرده است؛ بلکه صرفاً دوباره متولد شده، مرتبط‌تر و آزاردهنده‌تر از همیشه، و مخاطبان را دعوت می‌کند تا در دنیایی که راه خود را گم کرده است، معنای بقا، آزادی و انسان بودن را بازنگری کنند.

خبرگزاری اخباری