تاب آوری شگفت انگیز حیات: اکوسیستم های دریایی پس از انقراض دایناسورها در هزاره ها، نه ده ها هزار سال، بهبود یافتند

جهانی - خبرگزاری اخباری

تاب آوری شگفت انگیز حیات: اکوسیستم های دریایی پس از انقراض دایناسورها در هزاره ها، نه ده ها هزار سال، بهبود یافتند

در سایه طولانی سیارکی که 66 میلیون سال پیش دایناسورها را از بین برد، به نظر می رسد حیات با سرعتی شگفت انگیز بازگشته است؛ این امر بر اساس تحقیقات جدیدی است که درک قبلی ما از تاب آوری اکولوژیکی را دگرگون می کند. یک مطالعه اخیر، که در مجله Geology منتشر شده است، نشان می دهد که اولین موج گونه های دریایی تنها در چند هزار سال پس از رویداد انقراض دسته جمعی ظاهر شدند، که بسیار سریعتر از آن چیزی است که بسیاری از دانشمندان قبلاً فرض می کردند.

جامعه علمی مدت ها این نظریه را مطرح کرده بود که بازیابی حیات پس از فاجعه چیکشولوب، که تقریباً سه چهارم تمام حیات گیاهی و جانوری روی زمین را نابود کرد، فرآیندی کند و طولانی بود که ده ها هزار سال به طول انجامید. به طور خاص، یک تخمین گسترده در سال 2011، ظهور میکروارگانیسمی به نام Parvularugoglobigerina eugubina را که به عنوان یک مهر زمانی زمین شناسی برای طلوع بازیابی در نظر گرفته می شود، تقریباً 30,000 سال پس از برخورد قرار داد. این تخمین بر اساس اندازه گیری ضخامت لایه های سنگی و میانگین نرخ رسوب گذاری بود.

با این حال، تحقیقات جدید به رهبری کریستوفر لوری، اقیانوس شناس دیرینه در دانشگاه تگزاس در آستین، یک جدول زمانی به طور قابل توجهی تسریع شده را ارائه می دهد. لوری و همکارانش از هلیوم-3، یک ایزوتوپ نادر از گاز که توسط گرد و غبار بین سیاره ای با نرخی تقریباً ثابت به زمین می رسد، برای محاسبه اینکه رسوبات بلافاصله پس از برخورد چقدر سریع تجمع یافته اند، استفاده کردند. با تجزیه و تحلیل هسته های رسوبی حفاری شده از دهانه چیکشولوب و سایر نقاط جهان، از جمله ایتالیا، اسپانیا و تونس، تیم دریافت که P. eugubina، به طور متوسط، تنها 6,400 سال پس از برخورد ظاهر شد.

این یافته ها به طور چشمگیری دوره بازیابی درک شده را کوتاه می کند و نشان می دهد که سیارک فاجعه بار خلاء اکولوژیکی طولانی مدتی از خود بر جای نگذاشته است. در عوض، گونه های جدید پلانکتون تنها در یک یا دو هزاره ظاهر شدند و به دنبال آن انفجاری سریع از تنوع زیستی رخ داد که به سرعت فضاهای اکولوژیکی خالی را پر کرد. این جدول زمانی کوتاه شده، دوره پالئوسن اولیه را به عنوان دوره ای از نوآوری فوق العاده سریع، به جای بازگشتی کند و طولانی از فاجعه، بازتعریف می کند.

مطالعات تکمیلی، مانند مطالعه دیرینه زیست شناس برایان هوبر از موزه ملی تاریخ طبیعی اسمیتسونیان، این بینش ها را بیشتر تقویت می کند. هوبر و همکارانش از سیگنال های دمایی محبوس شده در پوسته های فورامینیفرا برای نشان دادن اینکه گونه های جدید پلانکتون احتمالاً تنها در چند دهه پس از برخورد سیارک ظاهر شده اند، استفاده کردند. با جفت کردن سوابق فسیلی با مدل های آب و هوایی، آنها نتیجه گرفتند که پس از یک دوره کوتاه تاریکی پس از برخورد، زمانی که دوده و گرد و غبار جو را خفه کرده بودند، آسمان به سرعت صاف شد. به دنبال آن گرمایش سریع جهانی رخ داد که ممکن است تغییرات تکاملی را در اقیانوس های در حال بازیابی در یک چشم به هم زدن زمین شناسی آغاز کرده باشد. اگرچه تحلیل هوبر بر اساس زمان بندی استنباط شده از مدل های آب و هوایی است تا تخمین های مستقیم نرخ تجمع رسوبات، اما دیدگاهی مکمل و قانع کننده از واکنش سریع حیات ارائه می دهد.

در مجموع، این اکتشافات بر سرعت نوآوری زیست شناسی پس از یک فاجعه تاکید می کنند. ویوی واجدا، دیرینه زیست شناس در موزه تاریخ طبیعی سوئد در استکهلم، تاکید می کند که «حیات واقعاً به محض وجود هرگونه امکان، شروع به بازگشت می کند.» با این حال، لوری هشدار می دهد که حتی گونه زایی سریع نیز نمی تواند به سرعت یک انقراض دسته جمعی را جبران کند. هنوز میلیون ها سال طول کشید تا اکوسیستم ها به طور کامل بازیابی شوند و هیچ چیز شبیه دایناسورها هرگز بازنگشت. به نظر می رسد تکامل قادر به درخشش ناگهانی است، اما نه ترمیم فوری.

این تحقیق پیامدهای عمیقی فراتر از درک ما از تاریخ زمین شناسی دارد. از آنجایی که سیاره ما با چالش های زیست محیطی بی سابقه ناشی از تغییرات آب و هوایی و فعالیت های انسانی روبرو است، مطالعه بازیابی سریع حیات از یک فاجعه گذشته می تواند بینش های ارزشمندی در مورد چگونگی واکنش اکوسیستم های کنونی و آینده ارائه دهد. این به عنوان یک یادآوری قدرتمند از توانایی باورنکردنی حیات برای سازگاری و نوآوری حتی در سخت ترین شرایط عمل می کند و پرتوی از امید در تاب آوری طبیعت ارائه می دهد، در حالی که بر مقیاس زمانی عظیم مورد نیاز برای بازسازی کامل تنوع زیستی نیز تاکید می کند، فرآیندی که ما نمی توانیم خطر سازش آن را بپذیریم.

خبرگزاری اخباری