Ivy League All-American? Waarom Jack Ohman Yale Verkoos Boven SEC-Machten en NIL-Rijkdom

Verenigde Staten - Ekhbary Nieuwsagentschap

Ivy League All-American? Waarom Jack Ohman Yale Verkoos Boven SEC-Machten en NIL-Rijkdom

In het snel veranderende landschap van het universitaire sportleven, waar de lokroep van lucratieve 'Naam, Afbeelding, Gelijkenis' (NIL)-deals en de belofte van onmiddellijke speeltijd in powerhouse-programma's vaak de bewegingen van spelers bepalen, valt het verhaal van Jack Ohman, een freshman pitcher aan Yale University, op als een getuigenis van blijvende waarden. Te midden van een uitstekend seizoen dat nationale aandacht trok, bevond Ohman zich in het centrum van een rekruteringskoorts, met elite-programma's uit het hele land, met name die uit de uiterst competitieve Southeastern Conference (SEC), die streden om zijn transfer. Toch nam Ohman de bewuste beslissing om in Yale te blijven, een keuze die loyaliteit en teamtoewijding verdedigt tegen de lokroep van onmiddellijke financiële winst en vermeend grotere bekendheid.

Afgelopen lente navigeerde Jack Ohman niet alleen door zijn eerste honkbalcollege-seizoen; hij domineerde het. Zijn reeks scoreless innings en zijn algehele pitching-dominantie begonnen nationale krantenkoppen te halen, zelfs terwijl hij zijn veeleisende studie aan Yale beheerde. De echte angst kwam echter niet voort uit academische druk of de typische nervositeit van een freshman. Het kwam voort uit de meedogenloze achtervolging door talrijke universitaire programma's die zijn opkomende talent herkenden.

Deze "merk"-universiteitsprogramma's, inclusief die binnen de Power 4-conferenties, zagen het immense potentieel van de 1,83 meter lange rechtshandige werper, die beperkte pitching-ervaring had op de middelbare school, maar een fastball van 95 mph bezat met elite "carry" en controle. Ze beloofden hem ontwikkelingspaden en aanzienlijke financiële prikkels, gebruikmakend van het uitgebreide NIL-landschap. Agenten, die een toekomstige ster zagen, waren gretig om hem te vertegenwoordigen. Het constante bombardement van telefoontjes en berichten van vrienden en familie, die informeerden naar zijn transferplannen, verhoogde de intense druk.

Ohman gaf zelf toe dat hij overwoog om naar een Power 4-school te verhuizen. De redenering was begrijpelijk: superieure faciliteiten voor vaardigheidsverbetering, grotere zichtbaarheid voor professionele scouts en de aanzienlijke NIL-compensatie die in deze programma's beschikbaar is. Het transferportaal, een gevolg van versoepelde NCAA-regels in de afgelopen jaren, heeft de beweging van spelers genormaliseerd, vaak de ethische grenzen vervagend. De vloedgolf van aandacht werd zo overweldigend dat Ohmans vader, Will, een voormalig Major League linkshandige pitcher, overwoog het telefoonnummer van zijn zoon te veranderen.

"Het lawaai was ongelooflijk", herinnerde Will Ohman zich. Ondanks de oorverdovende herrie, veranderde Jack Ohman zijn nummer niet, noch ging hij over. Te midden van wat een van de grootste freshman-seizoenen in de geschiedenis van de NCAA zou worden, informeerde hij zijn Yale-coaches over zijn beslissing om in New Haven te blijven. "Ik heb met veel mensen gepraat omdat ik niet precies wist wat ik moest doen", deelde Ohman mee. "Maar ik denk dat wat mijn beslissing heeft gevoed, is dat het een geweldige groep jongens is met wie ik heel, heel close ben. Het is meer een kwestie van loyaliteit. Ik denk dat dat een enigszins vergeten eigenschap is, denk ik, in college sport. Je ziet het niet vaak. Maar ik denk dat het enorm is."

Zijn freshman-campagne eindigde met een opmerkelijke ERA van 1,34, landelijk de hoogste, over 73,2 innings. Hij was cruciaal in het 31-14 record van Yale en hun Ivy League reguliere seizoen titel. Ohman verdiende Second-Team All-America-onderscheidingen, waarmee hij de eerste Yale-honkbalspeler werd die deze onderscheiding ontving sinds Ryan Lavarnway in 2007. Zijn opkomst van een onbekende prospect tot een potentiële eerste ronde pick in de MLB-draft van 2027 was meteorisch.

Afgelopen vrijdag lanceerde Ohman zijn sophomore seizoen, waarbij hij 10 slagmensen in vijf innings uitschakelde tegen Bethune-Cookman, ondanks het verlies van Yale in de openingswedstrijd van het seizoen, en daarmee de Ivy League en de natie opnieuw waarschuwde. "Mijn coaches hebben op mij gegokt", zei de 20-jarige Ohman. "Het heeft gewerkt. Ik werd een geweldige pitcher. Het zou een beetje respectloos zijn als ik na een jaar zou vertrekken en dat allemaal zou weggooien omdat ze het risico namen mij te rekruteren. En ik ben blij dat dat risico de moeite waard was."

In feite was Ohmans reis naar elite-pitcher-status onconventioneel. Hij was voornamelijk een positie-speler bij Brophy College Prep in Phoenix, een veelzijdige speler die bijna .400 sloeg als leadoff hitter van zijn team in zijn laatste jaar. Hij pitchte af en toe, wierp 18 innings als junior en 25 als senior, toonde flitsen van potentieel, maar miste consistentie. Zijn vader, Will Ohman, herkende het onbenutte pitching-potentieel van zijn zoon. "Het was heel duidelijk, voor mij, dat het plafond als pitcher veel hoger was", legde Will Ohman uit. "Er zijn veel 1,83 meter lange, 77 kilo zware college-spelers. Je moet zoeken naar onderscheidende factoren. Zijn arm was zijn onderscheidende factor."

Will Ohman, die een honkbaltrainingsfaciliteit runt, introduceerde zijn zoon strategisch op showcases pas toen hij geloofde dat Jack er klaar voor was. Jack nam er slechts aan twee deel. Yale's pitching coach Chris Wojick zag hem voor het eerst op een showcase voor academisch getalenteerde atleten in de herfst voor zijn laatste jaar.

Ohman, die nauwelijks werd gescout, deed slechts twee officiële bezoeken aan scholen: Seattle University en Yale. Hij committeerde zich kort na zijn bezoek aan Connecticut aan Yale, waarbij succes niet direct voor de hand lag.

"Toen hij in Yale aankwam, had hij nog een lange weg te gaan om op universitair niveau te kunnen werpen, laat staan om impact te maken", zei Yale head coach Brian Hamm.

Volgens Wojick was Ohman waarschijnlijk de slechtste pitcher in de selectie van de Bulldogs tijdens de trainingen in de herfst van 2024. Zijn werpmechanisme, met een hoge been kick die doet denken aan voormalig Major League-speler Bronson Arroyo, leidde tot inconsistentie in zijn controle. Hij worstelde om strikes te gooien, een kritiek gebrek voor een Ivy League starter. Zijn curveball werd omschreven als een "sloppy" aanbod dat gemakkelijk geslagen kon worden.

De transformatie begon na de winterstop. "De eerste bal die hij gooide in live indoor sessies in januari was 96 [mph]", herinnerde Wojick zich. "En in de herfst was het rond de 91-92 mph." Wojick informeerde onmiddellijk de hitting coach, en vervolgens het hele team: "Jack slaat niet meer. Hij gaat nu voor ons pitchen." Ohman verfijnde zijn werpmechanisme, elimineerde de been kick voor een compactere, herhaalbare beweging, en profiteerde van de kracht die hij had opgedaan door regelmatige training als Division I atleet. Zijn curveball bleef echter een werk in uitvoering. Wojick drong er bij hem op aan een slider te ontwikkelen. Begin februari, met het seizoen aanstaande, presenteerde Wojick Ohman een duidelijke keuze: neem de slider aan en word een weekend starter, of blijf beperkt tot opruimklusjes in midweekse wedstrijden.

"Het was als: 'Je gaat garbage innings gooien, punt'", vertelde Ohman. "Zoals: 'Je bent slecht en we moeten je laten gooien en je ontwikkelen. Maar ja, je gaat garbage innings gooien.' Hij probeerde me aan te vuren." Dit cruciale moment, gecombineerd met Ohmans aangeboren gevoel voor loyaliteit, verstevigde zijn toewijding aan Yale, en bewees dat karakter en overtuiging nog steeds kunnen zegevieren in de wereld met hoge inzetten van moderne college sport.

Ekhbary Nieuwsagentschap